به یاد بیاورید بازی جک نیکلسون را به نقش مک مورفی در دیوانه ای از قفس پرید با آن پوزخند دیوانه وارش که در عین جذابیت مخرب هم هست و تاثیر عمیقی که بر بیماران آسایشگاه می گذارد ... یا راتسو ریزو ی کابوی نیمه شب با بازی داستین هافمن قمار باز بی پول معتاد بیمار با مایه های عقب ماندگی که تنها آرزویش رفتن به فلوریدا ست .این موجودات با تمام ویژگی هایی که دارند چیزی فراتر از آن مولفه ها هستند .

در یک تقسیم بندی بازیگران را به دو دسته تقسیم می کنند:  بازیگران تیپ و بازیگران شخصیت .

بازیگر تیپ :

این دسته بازی بر اثرقابلیت فیزیکی و وزن زیبایی شناسانه ی خود بازیگران شناخته می شوند همانطور که یک نقاشی از طریق ترکیب بندی و فرم توجه بیننده را جلب می کند حضور فیزیکی بازیگر هم به همین نحو عمل می کند و شامل یک سلسله از حرکات و فعالیت های بازیگر می شود ؛ ترکیبی از هوش قیافه و آسیب پذیری ...در چنین فیلمی لباس ،گریم ، دکور ، شرایط وموقعیت ها تغییر می کند ولی شخصیت و واکنش های او به لحاظ پیچیدگی به یک صورت باقی می ماند.

در حقیقت ویژگی ظاهر و مولفه هایی اعم از حرکت و چهره و ... قبل از بازیگر معرفی می شود و جلو تر از او با تماشاگر ارتباط برقرار می کند.

بازیگران تیپ در فیلم هایی ظاهر می شوند که خود جریان فیلم اهمیت فوق العاده ای را به افراد بازیگر می دهد و بازیگر دقیقا آن خواسته ها و در نمایی دورتر خواسته و انتظارات تماشاگران را برآورده می کند .

بازیگر شخصیت:

 بازیگری است که می کوشد شخصیت خلق کند و آن آمیزه ای است از روان خود و روح شخصیت نوشته شده ، واز این دو ، شخصیتی کامل ، طبیعی و براساس واقعیت می سازد.

تماشاگر که مدتها بازیگر را در قالب نقش های دیگر دیده به سرعت او را فراموش کرده و به تصویر جدید واکنش نشان می دهد. بازیگر شخصیت متحول می شود متاثر از محیط و باور پذیراست و شخصیتی دوگانه را معرفی می کند که حاصل ذهنی چند لایه است و این دو یا چند گانگی شیفتگی تماشاگر را به همراه دارد .

دیگر چندان اهمیتی ندارد که مثلا هافمن ، دنیرو ، پاچینو  و ...بازیگران خوش تیپ و خوش چهره ای نیستند . آنها به سبب جذابیتی که ایجاد می کنند و شخصیت هایی که خلق می کنند مورد توجه و علاقه ما قرار می گیرند .

 ساسا