همکاری!!!!...

این همه وبلاگ هر روز درست می شه ولی کدومشون  یه حرکت جدید کردن . به قوله استادم رضا کیانیان که می گفت ورود به سینما راحته مثل وبلاگ ساختن ولی موندن توش سخته بازم مثل موندن یه وبلاگ .

به هر حال !

ما همه به یه چیز فکر میکنیم و اون پیشرفت سینمای ایرانه. راستی یادم رفت بگم که توی این وبلاگ جای تئاتر خالیه که امیدوارم با حضورم بیارمش.

ابداع کننده ای به نام برسون 

وقتی به آرشیوم نگاه میکردم و  بعد هم به نظر سنجی جدید دانشگاهمون درباره ی فیلمسازها ، دیدم نام برسون آرای کمی آورده و تنها اساتید بزرگ به او رای داده اند و در آرشیوم نیز فیلم های کمی از او دارم.

چرا؟ واقعا برسون را چقدر میشناسیم؟

درلیست این نظرسنجی نام های :کوروساوا ، هیچکاک ، فلینی ، کوبریک ، آنتونیونی ، برگمان ، گدار ، فریتس لانگ، تروفو ، پولانسکی ، روسلینی ، کازان ، اوزو ، کیشلوفسکی ، دسیکا ، جارموش ، اسکورسیزی ، اسپیلبرگ ، بیلی وایلدر ، آنگ لی ، کاپولا ، تورناتوره ، چیمینو ، فینچر ، ایستوود ، و حتی تیم برتون و تارانتینو و ایناریتو دیده می شد ولی از این اعجوبه نامی به میان نبود و این من را بر آن داشت تا اولین مطلب برای رویابین ها را  در باره ی او بنویسم تا حداقل خودم کمی بشناسمش.

روبرو برسون در 27 سپتامبر 1901 در فرانسه در خانواده ای مرفه به دنیا آمد و در رشته فلسفه تحصیل کرد.

او فیلمسازی وسواسی است این را از تعداد فیلم هایی که ساخته است می توان فهميد ، او تنها 12 فیلم دارد که  در میان آثار او فاصله زمانی  زیادی وجود دارد ؛

نظریات برسون در مورد هنر فیلم ، تازه، جسورانه و در نگاه نخست شگفت انگیز است .

این برای من جالبه که هدف برسون یعنی همان دستیابی به هنر مستقل و آاد سینما توگراف یک سر درتقابل به سینما است؛ به نظر او سینما توگراف باید دست از تقلید روش ها و فنون سایر هنر ها بردارد و اصول و قواعد خاص خود را بیافریند.

برسون در کتاب (باد ها ما را به کجا میبرند) که شامل مجموعه نظرات وی می باشد ، بر ضرورت کنار گذاشتن هنر پیشه های حرفه ای و تقلیل دکور ها و گسستن از ادبیات و تئاتر تاکید می کند . و این یعنی همان  یافتن مناسبت درست میان تصویر و صدا و تاکید بر نشانه ها و ایجاز .

برسون سینمای امروز را تئاتر های فیلم شده میداند و نام مقدس سینما را بر آنها نمی نهد .

 او در پاریس درس نقاشی خواند و اولین فیلمش را کمی پیش از اشغال فرانسه ساخت ؛ فیلمی که چندان مایل به یادآوری آن نیست . در دوره اشغال زندانی شد و در همان زمان اولین فیلم بلندش فرشتگان گناه ( 1943) را ساخت.خانم جنگل های بولونی (1945) آخرین فیلم برسون است که از بازیگرهای حرفه ای استفاده می شود  وتنها گشت و گذار او در دنیای اشراف است. تا 1951 طول کشید تا بتواند دقیقا همه آن چیزی را که مدنظر داشت روی پرده بیاورد و اولین فیلم کاملا برسونی او خاطرات کشیش روستا ساخته شود ..

تروفو می گوید :

سینمای او به نفاشی نزدیک تر است تا عکاسی .

تاثیر جادوئی نقاشی بر سبک برسون از آنجا سرچشمه نمی گیرد که او دریافته بود چگونه کمپوزیسیون را بکار گیرد یا رنگ ها را ترکیب کند ، بلکه از این واقعیت ظریف سرچشمه می گیرد که او دریافته بود:«بر خلاف یک نقاش که تصمیم می گیرد در نقاشی اش چه چیزی را بگنجاند ، یک فیلمساز باید تصمیم بگیرد چه چیزهایی را از فیلمش حذف کند و از کاستن به آفرینش برسد».

از محاکمه ژاندارک ( 1962 ) به بعد او فیلم های خود را فقط محدود به نمایش ضرورت ها کرد ؛ روشی که در واپسین فیلمش پول ( 1983 ) به اوج رسید و فیلمی کاملا آبستره پدید آورد . از میان نویسندگان بیشتر از همه شیفته داستایوفسکی بود و بجز جیب بر ( 1959 ) ، زن نازنین ( 1969 ) و چهار شب یک دوربین ( 1971 ) که بطور مشخص به آثار داستایوفسکی برمی گردند ، در بیشتر فیلم هایش تاثیری ورای اقتباس – نوعی نزدیکی روحی و فلسفی – به همتای روسی اش احساس می شود .

استفاده از نابازیگران، فضای روستایی در کنار اشاره هایی به شهر، ایده خودکشی، احساس مرگ و بیماری، تنهایی انسان، اسارت و امید در عین رنج به فیض خداوندی، اینها مهمترین مولفه های سینمای برسون هستند که می توان آنها را به وضوح در این آثار مشاهده کرد: یک محکوم به مرگ گریخته است، جیب بر، ناگهان بالتازار، موشت، یک زن نازنین(اولین فیلم رنگی برسون)، لانسلودولاک ، پول.

ما برای اعمال شخصیت های برسون دلایل مشخص روان شناسانه ای نمی یابیم . هر کدام از آنها گویی با نخی نامرئی هدایت می شوند و به سوی سرنوشت محتوم شان گام برمی دارند . چه در یک جاده گل آلود روستایی و چه در ازدحام باری در پاریس . ما هاله ای از تقدس آن گونه که قدیسین را دربر می گیرد در اطراف آنها هم احساس می کنیم که دیر یا زود ما را متوجه سبکی معنوی در سینمای برسون می کند و شاید تنها سبک کاملا استعلایی در تمام تاریخ سینما .

و اما حرف آخر:

برسون به رای من و تو احتیاجی ندارد این من و تو ایم که به کسانی چون او احتیاج داریم ،زیرا

 هر فیلم وی همچون کلاس درس فیلم سازیست .

در ضمن اینها کم ترین چیز هایی هستند که  می توان درباره ی روبر برسون گفت ، کاش در آن لیست کذایی دانشگاه یا هر لیستی که باید در آن  انتخابی  به انجام برسانیم کمی دقت کنیم.

 جابر